Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.


Έχω ξαναγράψει ότι δεν είχα προσδοκίες όσο αφορά την πιθανή οικονομική ανάκαμψη της χώρας με την νέα κυβέρνηση Συριζανέλ, παρά μόνο κάποια αισθητική αναβάθμιση με την απομάκρυνση του ακροδεξιού βόθρου (Μπουμπουκοβοθριδοφαηλοπλεύρηδες) από την εξουσία.

Παρά τις αρχικές βαρύγδουπες δηλώσεις περί αύξησης του ελαχίστου μισθού, επαναπρόσληψη διαφόρων απολυμένων, κόκκινα δάνεια κλπ. μετά την πρόσφατη διαπραγμάτευση, μάλλον γυρνάμε σχεδόν στα ίδια, ωστόσο με δύο διαφορές.

1. Αυτή τη φορά οι Έλληνες εκπρόσωποι δεν έπεσαν στα 4 ίνα στραποναρισθώσι υπό της Καγγελαρίου, έφεραν κάποιες αντιρρήσεις. (Γουάου!)

2. Συνολικά δεν επιτεύχθηκαν σημαντικές ελαφρύνσεις, ωστόσο είναι διάφορες του μηδενός και στο κάτω - κάτω, εάν αποφασίζεις να παραμείνεις στα πλαίσια του προβληματικού Ευρώ και όχι να τα κάνεις όλα εταίρα με αιφνιδιαστικό Grexit, πάλι καλά να λες

Φυσικά ένα οικειοθελές Grexit και παύση πληρωμών των τόκων κλπ. θα είχε τεράστιο κόστος για τον πληθυσμό, ωστόσο, εάν οι Νεοελλαδέζιοι αποφάσιζαν επιτέλους να δώσουν το αίμα τους για να χτίσουν ένα σωστό κράτος, θα είχαν κάποια ελπίδα.

Τώρα μάλλον θα έχουν έναν πολύ αργό θάνατο, εκτός εάν προκύψει νωρίτερα ο τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Βέβαια, ο σημερινός Νεοελλαδέζιος όχι μόνο δεν έχει σχέση με τους αρχαίους κατοίκους της χώρας, αλλά ούτε καν με αυτούς που το 1940, που πανηγύριζαν με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία και ο καχεκτικός πουρδούπαψ που πάσχει από μπέρι - μπέρι, σκορβούτο και Μπάνε - Μπάνε, αντιπρόσωπος του μέσου όρου των Νεοελλαδέζιων, δεν έχει κάτι από τα δύο.

Κάτι "γουάου" ψέλλισε πρόσφατα, αλλά ο ψυχασθενής μποντυμπιλντερας που προσπαθεί να τον καρυδώσει (οι δανειστές μας) δεν έχει συγκινηθεί ιδιαίτερα.

Έχει το πάνω χέρι και το ξέρει.

Αν δεν συμβεί κάτι απρόβλεπτο στον τιγκαρισμένο με στεροειδή σφίχτη, ο ταλαίπωρος θα τα τινάξει στο τέλος. Σε πιο αργό τέμπο βέβαια από ότι εάν δεν έσκουζε "ουάου" αλλά το Endergebnis είναι προκαθορισμένο, διπλό και όβερ.

Εκτός εάν ο ντοπαμούσκουλας πάθει ξαφνικά έμφραγμα από το πολύ Schweinefett με Vollkornbrot που τρώει για πρωινό.

Ή ο αέρας του φέρει μια γλάστρα με βασιλικό στη γκλάβα.

Εν ολίγοις ο καχεκτικός μαλακοπίτουρας χρειάζεται ένα μπραφ σαν του 2008 ή του 1939 ή και τα δύο για να τον αφήσουν ήσυχο (κάπως).

(Διαπίστωση κάνω, όχι κριτική στον αλεξικέραυνο και το καραφλότεκνο, νταξ´; )

Το λοιπόν, προσωπική μου άποψη, είναι ότι βρισκόμαστε σε διαδικασία πολύ αργού θανάτου, αντί του απλώς αργού θανάτου όπως ήταν επί ΝΔΣΟΚ.

Μόνη ελπίδα της πατρίδος, ελλείψει αρετής και τόλμης, μία γλάστρα με βασιλικό.

Ας είναι.

Διαβάστε και την πολύ καλή ανάλυση του Άδουλα εδώ με την οποία συμφωνώ γενικά, εκτός από το θέμα του Πάκη.

Όχι, δεν ήταν η καλύτερη επιλογή, ήταν όμως μία κυνική επιλογή που θα δώσει κάποια πλεονεκτήματα στον Σύριζα. Καλύτερα όμως θα ήταν με μία συμβολικώς ισχυρή επιλογή.

Άλλωστε, σε τελική ανάλυση ο Αλεξικέραυνος μόνο σε συμβολικές κινήσεις μπορεί να είναι αποτελεσματικός.

(Δεν χρειάζεται δημοσιονομικό ισοδύναμο βλέπετε, χεχ).

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...