Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2009

Ο συντηρητισμός ρουφεί σφαιρίδια και άλλα φύρδην μίγδην.


Κυβερνομούτσοι, κυβερνομούτσες και κυβερνομουτσόπουλα.
Με αφορμή την εκλογή του μεγίστου των Μακεδονομάχων στην ηγεσία του κόμματος της παραδοσιακής λαϊκής κεντροδεξιοχουντοβασιλοφιλελεύθερης Ελληνικής συντηρητικής παρατάξεως, θα ήθελα να επισημάνω την ματαιότητα του συντηρητισμού όπως φαίνεται και εις το ανωτέρω δαουνιαστικόν ποστερίδιον.

Αγαπητοί συνκυβερνοθαλασσοπνιγμένοι, το ανωτέρω μουχλιασμένο τεμάχιο τυρού καθιστά ηλίου φαεινότερον το αδύνατον της συντήρησης μίας καταστάσεως εσαεί, σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο και χαοτικά μεγάλο σύμπαν.

Συντήρηση=Στασιμότητα=Καρδιογράφημα ευθείας γραμμής= Θάνατος (Και ποιος αθάνατος θα μου πείτε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα).

Σύμπαν=Ζωή=Συνεχής μεταβολή=Διαρκής ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΙΚΟΤΗΤΑ στην συνεχή ροή νέων δεδομένων.

Ναι προσαρμοστικότητα. Η συνταγή της επιτυχίας.

Εάν στην ΝΔ π.χ. επιλέγουν την στασιμότητα και την μούχλα, δεν ξαναβλέπουν την κουτάλα με το δημόσιο χρήμα (του μαλάκα φορολογούμενου) τουλάχιστον για 2-3 εθνικές εκλογές.
Α, ξέρω ξέρω, είμαι κακός, στην πραγματικότητα τους πονεί το πατρίς το θρησκεία (Ελληνική Ορθόδοξος Νέου ημερολογίου) και το οικοΓΚένεια με τα 1,20 παιδιά ανά ΓΚυναίκα (καρπεροί οι ΕΛ βρε παιδί μου). Σόρρυ.

(Φαίνεται ότι στην νέα έκδοση του λεξικού του Κου Μπαμπινιώτου η «Πατρίδα» είναι συνώνυμη της «Κουτάλας» χο, χο, χο).

Δε βαριέστε, δικαιώνομαι στις προβλέψεις μου ότι στην ελληνική Δεξιά δεν βγαίνει αρχηγός με αιδοίο με τίποτα, δε πα να έχει όσους μηχανισμούς και κολλητηλίκια θέλει. Όχι ότι το dorabak μου είναι συμπαθές, κάθε άλλο, αλλά και μόνο σημειολογικά να το έβλεπε κανείς, θα ήταν κάτι για να τους φύγει λίγο η μούχλα εκεί μέσα.

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2009

O wad some Power the giftie gie us, to see oursels as ithers see us! (Η γνώμη των άλλων)


Χρόνια πριν, κυριολεκτικά αιώνες στην σημερινή εποχή της εξοντωτικής παγκοσμιοποιημένης ταχύτητας, είχε πέσει στην αντίληψή μου ένα ποίημα του Σκώτου Robert Burns (1759-1796).

Η κεντρική ιδέα του κειμένου συνοψίζεται στους στίχους στο τέλος που είναι μαρκαρισμένοι με πορτοκαλί χρώμα. (Σίγουρα η γλώσσα του 18ου αιώνα θα ζορίσει πολύ τους κατόχους Λόουερ Στρατηγάκη, αλλά αν δοκιμάσετε να το διαβάσετε με Σκωτζέζικη προφορά θα έχετε καλύτερα αποτελέσματα. Θα έχωνα τον cyrus που γουστάρει να μεταφράζει ποίηση να το μεταφράσει, αλλά είπα να σας βασανίσω λίγο καλύτερα).

To A Louse
On Seeing One On A Lady's Bonnet, At Church 1786


Ha! whaur ye gaun, ye crowlin ferlie?
Your impudence protects you sairly;
I canna say but ye strunt rarely,
Owre gauze and lace;
Tho', faith! I fear ye dine but sparely
On sic a place.

Ye ugly, creepin, blastit wonner,
Detested, shunn'd by saunt an' sinner,
How daur ye set your fit upon her-
Sae fine a lady?
Gae somewhere else and seek your dinner
On some poor body.

Swith! in some beggar's haffet squattle;
There ye may creep, and sprawl, and sprattle,
Wi' ither kindred, jumping cattle,
In shoals and nations;
Whaur horn nor bane ne'er daur unsettle
Your thick plantations.

Now haud you there, ye're out o' sight,
Below the fatt'rels, snug and tight;
Na, faith ye yet! ye'll no be right,
Till ye've got on it-
The verra tapmost, tow'rin height
O' Miss' bonnet.

My sooth! right bauld ye set your nose out,
As plump an' grey as ony groset:
O for some rank, mercurial rozet,
Or fell, red smeddum,
I'd gie you sic a hearty dose o't,
Wad dress your droddum.

I wad na been surpris'd to spy
You on an auld wife's flainen toy;
Or aiblins some bit dubbie boy,
On's wyliecoat;
But Miss' fine Lunardi! fye!
How daur ye do't?

O Jeany, dinna toss your head,
An' set your beauties a' abread!
Ye little ken what cursed speed
The blastie's makin:
Thae winks an' finger-ends, I dread,
Are notice takin.

O wad some Power the giftie gie us
To see oursels as ithers see us!

It wad frae mony a blunder free us,
An' foolish notion:
What airs in dress an' gait wad lea'e us,
An' ev'n devotion!

Σίγουρα έχει ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς τι αντίκτυπο μπορεί να έχει η διαδικτυακή εικόνα κάποιου, σε άτομα που δεν τα έχει συναντήσει ποτέ. Αν έχει κανείς υπ' όψη του τι άποψη έχουν για το άτομό του διάφοροι εξωτερικοί παρατηρητές με διαφορετικά επίπεδα σπουδών ευφυίας και πολιτικών / κοινωνικών απόψεων, οπωσδήποτε μπορεί να φτάσει ευκολότερα στο "γνώθι σε αυτόν". (Όχι φυσικά υιοθετώντας άκριτα την άποψη των άλλων. αλλά χρησιμοποιώντας την σαν μπούσουλα).

Θυμάμαι την έκπληξη του θολοκουλτουριάρη λιανοπωλητή οπωροκηπευτικών Βρασίδα - Σιγισμούνδου Μπεχλιβανέα όταν κάποια τσουράπω νευρωτική κακογαμημένη γκιόσα του σφύριξε ότι είμαι ο θρυλικός Πέλσεμάννεν με τ' όνομα.

Κρατώντας αποσβολωμένος τα βλίτα σε απόσταση ασφαλείας 10 cm από την Απωανατολίτικη ηλεκτρονική ζυγαριά αναφώνησε:

"Τι;; Αυτός είναι ο διάσημος Πολσεμάννεν; Αποκλείεται! Ο Πόλσε είναι ένας σαν τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη ση ασπράκη με ξανθές κοτσίδες και γενειάδα, κράνος με κέρατα, ενώ στο δεξί του χέρι κρατάει το σφυρί του Θωρ! Δε σε πιστεύω!"

Ή κάποια από τα εκπληκτικής ευφυίας σχόλια σε χιουμοριστικά βίδεα μου στο YouTube, που λαμβάνω από ανεγκέφαλα λοβοτομημένα Λιακοκούραδα, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι, αν η ευγονική δεν είναι και τόσο κακή ιδέα τελικά.

Βίδεο με τίτλο "Οι Κένταυροι από τον Σείριο έρχονται..." έλαβε το παρακάτω σχόλιο σε άπταιστην αρχαιογκρηκλισκήν:

"ki egw gamaw_ apisteyta poly.kai to ixwr mou einai sta ypsh.isws epeidh eimai kai niw8w Ellinaras.opoios de to niw8ei as synexisei na ginetai pioni kai karagkiozhs,na ekfylizetai ,na pinei mayra kai na gamaei, an vrei, kamia vrwmiara ,ksypolhth me salvaria pou 8a nai tyfla.alla epeidh kai kapoioi ton patriwtismo ton lene fasismo,tou eyxomai na pantreytei mia alvanida kai na kanei to glenti sto xwrio ths sthn Alvania.xaxaxaxa".

Πράγματι, κάτι τέτοια με κάνουν να σκέφτομαι ότι βρίσκομαι στον σωστό δρόμο.

Αν άνθρωποι τους οποίους σιχαίνεσαι γι αυτά τα οποία πρεσβεύουν και εκπροσωπούν, σε επικροτούν πρέπει να δεις τι κάνεις λάθος.

Αντίθετα αν σε επικροτούν άνθρωποι που έχεις σε εκτίμηση τότε είσαι στον σωστό δρόμο.

Εσείς, θεωρείτε χρήσιμο το να γνωρίζει κανείς πώς τον βλέπουν οι άλλοι;

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2009

Επετειακή κατάθεσις βιδεοστεφάνων.

Σαν συνειδητοποιημένος ΕΥ-λογερ αγωνιστής, δεν θα μπορούσα παρά
να ρίξω και εγώ τον τυποποιημένο επετειακό μου στέφανο, τιμώντας
την αντίσταση στην γελοιωδέστερη χούντα του σύμπαντος.
Την αντίσταση μιας μικρής μερίδας ενός κατά πλειοψηφία συμβιβασμένου πληθυσμού (ας μην κρυβόμαστε).

Πάντως σε αντίθεση με την Ισπανία και την Πορτογαλία, για να πέσουν οι φασουλήδες της Αμερικανοκινούμενης χούντας, χρειάστηκε να υποστεί η Ελλάδα "στημένη" στρατιωτική ήττα στην Κύπρο υπό τις ευλογίες και την στήριξη του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ.

Βίδεο 1: H χούντα των γελοίων.



35 χρόνια μετά την πτώση της χούντας και 36 μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου,τα ωά των ερπετών ξαναβρίσκουν ιδανικές συνθήκες επωάσεως πανευρωπαϊκά.

Ο λόγος;

Η αποβιομηχάνιση, η αποδόμηση του κράτους πρόνοιας, η ασυδοσία του τραπεζικού κατεστημένου και η μαζική είσοδος ξένων από χώρες που πλήττονται από υπερπληθυσμό και πολέμους, ξυπνούν τα αμυντικά - ξενοφοβικά αντανακλαστικά των πολιτών.

Η σταδιακή αποδόμηση του κράτους πρόνοιας είναι σαφώς πιο φανερή στην μυθοποιημένη στα μάτια των Ελλήνων Σουηδία. (Άλλωστε το Ελληνικό κοινωνικό κράτος μπροστά στο Σουηδικό, μοιάζει ακόμα και σήμερα με ανέκδοτο).


Αργά αλλά σταθερά, η Σουηδία μετατρέπεται κοινωνικά σε Καλιφόρνια ή έστω Μινεσότα, όπως θα ήθελαν (για λόγους γκλαμουριάς και αμερικανοπληξίας, όχι κοινωνικής πρόνοιας) οι περισσότεροι Σουηδοί.

Τον Σεπτέμβριο του 2010 οι Sverigedemokraterna (Λάος Light) μετά τις πολλές επιτυχίες τους στις δημοτικές - νομαρχιακές εκλογές το 2006, αναμένεται να μπουν στην βουλή με τα τσαρούχια τους, ξεπερνώντας το όριο του 4% και πιάνοντας ποσοστά ανάλογα των Μπουμπούκων.

Βίδεο 2: Η φτώχεια φέρνει γκρίνια και ακροδεξιά.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

(Μ)Πόλη


Όπως είναι γνωστό στους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου είμεθα ΑΕΚτζήδαι μέχρι μυελού οστών. Άλλωστε ο παππούς από εκεί ήρθε κάποια στιγμή στην ηπειρωτική Ελλάδα και φυσικά ήταν και αυτός ΑΕΚτζής. Συνεπώς η Κωνσταντινούπολη μας φαίνεται οικεία και όχι σαν κάποιος ξένος τόπος, άσχετα αν εκεί τώρα μένουν περισσότεροι από τον πληθυσμό της Ελλάδας, Τουρκοι, Κούρδοι και άλλοι,.

(Ο άλλος παππούς ήταν από το μαγευτικό Jönköping. Διαφημιστική σφην: Επισκεφθείτε το σκληρά δοκιμαζόμενο από την οικονομική κρίση μαγευτικό Jönköping. Η Husqvarna μετέφερε τις εργασίες του εργοστασίου αλυσοπρίονων και γρασιδοκουρευτών στην Πολωνία και σε κάποιο άλλο μέρος της Σουηδίας, αφήνοντας καμιά χιλιαδίτσα εργαζόμενους μπουκάλα. Κακούργα παγκοσμιοποίηση. Τέλος σφήνας).

Τα τελευταία χρόνια διάφοροι πατριδοκάπηλοι Ελληνόμπες γκαρίζουν για το ότι πρωτεύουσα της Ελλάδας είναι η Κωνσταντινούπολη, εμπρός παλουκάρια, με τ’ άρματα στην Μπόλη θα μπούμε μια βραδιά, να κάνουμε παρέλαση μπρος την Αγιά Σοφιά και άλλα τέτοια στρατόκαυλα και εθνεγερτικά.

Κάποιοι άλλοι αβάν γκαρ και καλά για τον βούρτσο, λένε ότι πρέπει να αποκαλούμε την Κωνσταντινούπολη Ισταμπούλ, διότι έτσι την λένε οι Τούρκοι και αυτή η ονομασία έχει επικρατήσει διεθνώς.

Η άποψή μου είναι ότι και οι δύο τοποθετήσεις είναι για τα μπάζα και λάθος.

Και επειδή ξαναβγήκε σε διάφορα βλογς και κανάλια το θέμα, με αφορμή με κάποια εκκολαπτόμενη λεωφορειακή γραμμή Ξάνθης – Ισταμπούλ (έτσι παρουσιάζεται) και διότι οι Τουρκικές αερογραμμές διαφημίζουν στα Ελληνικά πτήσεις προς την «Ισταμπούλ», είπα να γράψω κάτι τις. (Σιγά μην δεν αποκαλούσαν οι ΤΟΥΡΚΟΙ το Βυζάντιο Ισταμπούλ. Για μαλάκες ψάχνετε; Ήμαρτον).

Πάμε να αποδομήσουμε τους Ελληνόμπες πρώτα, που πρωτοστατούντος του κυρίου επίτιμου καθηγητού του πανεπιστήμιου της Γουαδαλαχάρα Κ.Πλέυρη ωρύονται; «Μπόλεμος; ΜΠΟΛΕΜΟΣ!» (Μετά λέει για τις σβάστικες που θα ξανανεμίσουν πάνω από την Ευρώπη. Βράσε ρύζι Ισίδωρε).

Εφ’ όσον κάποιοι το παίζουν ΕΛ-ληναράδες εκ του ασφαλούς (δεν έχουν κυβερνητικό πόστο, ούτε πρόκειται να αποκτήσουν ποτέ), ας πάνε κατ αρχήν να πολεμήσουν στην ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ και μην ακούω μαλακίες για γηρατειά και άλλα χαζά.

Μπόλεμος; ΜΠΟΛΕΜΟΣ! Ναούμ.

Κύριοι ΕΛ-ληνόμπες του καφενείου, για να γίνει η Ισταμπούλ Κωνσταντινούπολη, πρέπει να γίνει πόλεμος. Άλλη λύση δεν υπάρχει. Η ονομασία υπάρχει από το 1453 και έχει ριζώσει διεθνώς. Η μόνη περίπτωση να καταλάβει κάποιος ξένος ποια πόλη εννοείς λέγοντας «Κωνσταντινούπολη», είναι να γνωρίζει ιστορία, όποτε χαίρετε. Εδώ δεν ξέρουν την δίκη τους κατά κανόνα, την ιστορία του Ελληνικού χώρου θα ξέρουν; Εγώ προσωπικά για να συνεννοηθώ γρηγορότερα με ξένους την αποκαλώ Ισταμπούλ. Αν το φέρει η συζήτηση τους λέω και για το Βυζάντιο την αποικία των Μεγαρέων, και την Κωνσταντινούπολη.

Τώρα για τον πόλεμο. Για να κάνει μια χώρα επιθετικό πόλεμο πρέπει να κατασκευάζει η ίδια ΟΛΑ τα όπλα της. Από την στιγμή που η αεροπορία σου είναι στο έλεος των Αμερικανών και των Γάλλων, αυτό σημαίνει ότι ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ αεροπορία, εκτός εάν δώσει το ΟΚ ο μπαρμπα Σαμ. Τέλος. Άντε, μαζεύετε τα λάβαρα, τις σημαίες, και τα εξαπτέρυγα και πίσω στο καφενείο για κοντσίνα πατριδοκάπηλοι.

Για τους Ισταμπουλομανείς: Ακούστε μάΝγκες, εδώ στο Ελλαδιστάν μιλάμε Ελληνικιά Δημοτικιά και τις ξένοι τις αποκαλούμε όπως μας ΓΚΑΒΛΩΣΕΙ και λογαριασμό δεν δίνουμε. Άμα λάχει την Φύρομ του ναζιστή Γκρουέφσκι την λέμε Βοθροκούρβιτσα, και την Κωνσταντινούπολη Κωλομπουρδελομπεχλιβανομπουχλουμπού, αλλά δεν το κάνουμε γιατί σεβόμαστε τον κομμωτή που κάνει περμανάντ στην γενειάδα του Βαρθολομαίου.

Και αυτή είναι η τακτική που ακολουθεί όλος ο κόσμος. Αλλιώς θα έπρεπε όλοι να μας λένε Ελλάντα ή εμείς να λέμε την Ουγγαρία Μαγκυαρόρσαγκ, την Φινλανδία Σουόμι, την Γερμανία Ντόιτσλαντ, την Γαλλιά Φρανς, την Σουηδία Σβέργιε και την Ουαλία Cymru (Κάμρι).

Το να λέμε το Βυζάντιο Ισταμπούλ στα Ελληνικά, δεν προσφέρει τίποτα, πέρα από άφθονο γέλωτα στο στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας.

Λίγος κοινός νους χρειάζεται, αλλά κατά πως φαίνεται κακώς ονομάζεται κοινός, αφού, κάθε άλλο από κοινός είναι.

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009

Κοσμικόν Εθνόσημον.

Βρίσκω την Θεσσαλονίκην συμπαθητικήν πόλιν, όχι διότι είναι «ερωτική» και άλλα τέτοια χαζά που λέγονται από λιγούρηδες εν έτει 2009, αλλά διότι έχει πολύ ανθρωπινότερο μέγεθος από την Βοθροαθήνα. (Το «Κωλαθήνα» το βρίσκω ευφημισμό). Όπως και να έχει και στις δύο περιπτώσεις εμποδίζει την (Μ)ΠΑΟΚΑΡΑ να πάρει πρωτάθλημα και αυτό δεν είναι σωστό και το παραδέχομαι, αν και ΑΕΚτζής.

Βέβαια, το δυστύχημα είναι ότι όλες οι Ελληνικές πόλεις προσπαθούν να γίνουν «μικρές Αθήνες», οπότε η συνολική βοθροποίηση της Ελλάδας είναι τόσο σίγουρη όσο ο θάνατος.

Στην Θεσσαλονίκη κατοικοεδρεύουν τιτάνες του πνεύματος και της διανόησης, όπως ο αγαπημένος μου ιερωμένος, η Ανθιμάουα με τ’ όνομα. Πρόσφατα σήκωσε το Ιερόν +Καλάcνικωφ+ της οργής, με κάποια αφορμή που δεν ενθυμούμαι τώρα και εκεί που μασαμπούκωνα μπογάτσα Σερρών με κρέμα, από τας Σέρρας, ορίτζιναλ μέσα από το τάπερ, αναφώνησε:

«Θέλουν να βγάλουν τον ΣΤΑΥΡΟΝ από την σημαία μας!»

Βέβαια, αυτό δεν θα γίνει ποτέ, όσο οι επί της ταυτότητας «Χ.Ο.» της πλάκας αποτελούν την πλειονότητα του κράτους, αλλά σκέφτηκα (η μπογάτσα τρέφει την φαιάν ουσίαν), γιατί ντε και σώνει να έχουμε στο εθνόσημο τον σταυρό;

Δείχνει κάτι προς τους κουτόφραγκους αυτό; Τίποτε άλλο εκτός από το ότι είμεθα θρήσκοι, όχι. Βέβαια και οι Σκανδιναβοί έχουν τον σταυρό στις σημαίες και τα εθνόσημά τους, για να τα βλέπουν οι κουτόσλαβοι και οι χαζοιάπωνες, αλλά αυτοί ήταν θρήσκοι παλιά. Τώρα που είναι οτιδήποτε άλλο, από άθεοι μέχρι νιου έητζ και φρεσκομουσουλμάνοι, βαριούνται να τα αλλάξουν. Η δύναμη της συνήθειας.

Θα πρότεινα κάποιο εθνόσημο που θα είναι συμβολικό των ιδιοτήτων που θα θέλαμε να προβάλλουμε, ούτε σταυροί, ούτε Αη- Γιώργηδες, ούτε Μεγαλέξαντροι, ούτε χλαμύδες, ούτε τα βυζιά της Αφροδίτης τα οποία τα έχω σε μεγάλη εκτίμηση. Κοιτάμε στο μέλλον με αισιοδοξία και τσαμπουκά.

Έτσι μπορεί οι Γάλλοι να έχουν σαν σύμβολο τον πετεινό, οι Γερμανοί τον αετό, οι Ρώσοι την αρκούδα, οι ΗΠΑ τον λευκοκέφαλο αετό, οι Βρετανοί τον λέοντα, καθώς και άλλα κράτη όπως η Βουλγαρία και η Φινλανδία, όπου το μόνο μέρος που έχουν δει λιοντάρια είναι ο ζωολογικός κήπος.

Ιδού η πρότασή μου, που πιστεύω ότι θα είναι τζιτζί στο στήθος της φανέλας της εθνικής:


Σημειολογική ανάλυση:

Είμεθα ευφυείς και πολυμήχανοι ωσάν τον Οδυσσέα γι αυτό βάζουμε και τα ευφυή δελφίνια.

Τα δελφίνια είναι δυο, άρα είμαστε ενωμένοι.

Το ένα έχει τα χρώματα της θάλασσας, αλλά επειδή υπάρχει και η ηπειρωτική Ελλάδα, το άλλό έχει τα χρώματα του ήλιου και των καραφλών βουνών μας.

Ε, καλά, αν διαλέγουμε για σύμβολό μας δύο ψάρια, έστω και θηλαστικά πάει να πει ότι είμαστε θαλασσινοί και δεν έχουμε ρεκόρ πνιγμών κάθε χρόνο κλπ.

Ωραίο ε;

Ούτε εξαπτέρυγα, ούτε δωδεκάθεο, πιο κοσμικό δεν γίνεται. Στο κάτω - κάτω, όλος ο κόσμος την Ελλάδα την ξέρει για την προσφορά της σε μια εποχή που δεν ήταν χριστιανική και όχι για την θρησκοληψία ή την ευσέβεια της. (Και ποιος ξένος δίνει δεκάρα για το αν είμαστε θρήσκοι δλδ.)

Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ θα ήταν το καλύτερο κοσμικό εθνόσημο για την Ελλάδα. Μας εκφράζει καλύτερα.

Άκου ευφυείς και ενωμένοι…

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...