Πραγματικά έχει πολλή πλάκα όταν ακούω ότι η Ελλάς είναι «η τελευταία χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού» από πολλούς και διάφορους περίεργους που οραματίζονται νεοκαπιταλιστικά μεγαλεία χρηματιστηριακών καζίνων.
Ποιος σοσιαλισμός ωρέ;
Είχε καμιά σχέση η κατάσταση στον ομφαλό του σύμπαντος με την Σοβιετία του ΞανΦού ΓΚένους; Αν είχε, οι συγκεντρώσεις των Μάο – Μάο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, θα ήταν εξ’ ίσου πειθαρχημένες με αυτές του ΚΚΕ.
Η Νεοελλάς μέχρι τώρα είχε ένα πολίτευμα:
Τον Υπαρκτόν Μακρυγιαννισμόν που λέει και ο
Ράκος Κουρελάριος.
Κύριο σύνθημα και κορωνίδα της ιδεολογίας, η φράση:
«Εάν είναι να πεινάσωμεν, στα διάλα η ελευθερία. Ήρθε η ώρα να φάμε εμείς τώρα».
Έτσι, στην χώρα όπου τα πρώτα κόμματα ήταν το Αγγλικόν, το Γαλλικόν και το Ρωσικόν, προς δόξαν της εθνικής ημών μαγκιάς, κατέληξε οι κυβερνώντες να είναι απλά οι διαχειριστές των υπέρογκων δανείων και παράλληλα βομβιστές κάθε παραγωγικής προσπάθειας.
Άρα;
Υπήρχε περίπτωση να μην φτάσουμε εδώ που φτάσαμε; Όχι.
Πιθανώς αυτή η εξέλιξη να σημαίνει το τέλος του υπαρκτού Μακρυγιαννισμού, αλλά παράλληλα σημαίνει και την είσοδο σε μία πολύ μακρόσυρτη στενωπό για τον πολύ κόσμο, πλην καβαντζωμένων ραντιέρηδων.
Και επειδή ακούω συνεχώς από διαφόρους ότι οι δόσεις του μνημονίου ΔΕΝ είναι για τους μισθοί και τις συντάξεις:
Μανδάμζ ε Μοσιού (Προφορά Μπύθουλα) οι προτεραιότητες πληρωμών του ΕΛ δημοσίου είναι οι παρακάτω:
1) Τοκοχρεολύσια.
2) Μισθοί, συντάξεις, μίζες, κωλόχαρτα, σοκοφρέτες.
Όπερ, αν δεν υπάρχουν λεφτά για το (1), θα την πληρώσει το (2) κι ας υπάρχει ρευστότητα να πληρωθεί το (2), διότι το (1) είναι ιερόν σαν τα ευωδιάζοντα οστά του Όσιου Ποτάπιου.
Μανδάμζ ε Μοσιού: Έχουμε δύο σκατένιες επιλογές. Ή τα τωρινά, ή δραχμή και επιστροφή σε επίπεδο Αλβανίας, αλλά με κούτελο καθαρό.
Ευκαιρία θα ήταν και για μια πολιτική ένωση με την Αλβανία, άλλωστε έχουμε πολύ περισσότερα κοινά από όσα θέλουν να παραδεχτούν τα εθνίκια και των δύο πλευρών.
