Για τον Mikael Andersson, τον μεγαλύτερο αγωνιστή της ζωής που γνωρίζω και είδωλό μου, είχα γράψει παλαιότερα το 2007 εδώ. Ο Μίκαελ (Μίκε) παρ’ όλο που γεννήθηκε χωρίς πόδια και χωρίς χέρια το 1964, πάλεψε με νύχια και με δόντια, αυτός και οι γονείς του και βγήκε νικητής της ζωής. Άλλωστε το να είναι οικογενειάρχης επιχειρηματίας με 3 παιδιά δεν είναι μικρό κατόρθωμα.
(Σε αυτό το σημείο θέλω να ρίξω ένα κοντέινερ σάπιες ντομάτες στον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Κακά, τον Κόμπι Μπράιαντ και άλλους, που βγάζουν και σπαταλάνε εκατομμύρια κλοτσώντας ή πετώντας φουσκωμένα πετσιά και αποκαλούνται ήρωες από διάφορους βασιβουζούκους.).
Από τότε που έγραψα το πρώτο ποστ ήθελα να φτιάξω ένα βίδεο για να σας δώσω και εικόνα και δηλώσεις - ατάκες αυτού του ανθρώπου, διότι θεωρώ ότι συμπαθητικά τα κειμενάκια μου μεν, αλλά ο Μίκε αυτοπροσώπως θα κάνει την μαγκιά σας να αποδημήσει εις τας νήσους Μαλδίβας. (Του aposargentino θα πάει στις Μαλβίνας ;-) ). Χελλένικ σαμπτάιτλζ.
Οι εικόνες του βίντεο στο τέλος του ποστ είναι από το ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε από την Σουηδική τηλεόραση το 2004 και το ανεπαίσθητο τρέμουλο οφείλεται στο ότι η πηγή της εικόνας είναι βιντεοκασέτα.
Φυσικά ο προβληματισμός που προκύπτει από όλα αυτά είναι αν ο Mikael Andersson λεγόταν Μιχάλης Ανδρεόπουλος και είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, θα τα είχε καταφέρει εξ’ ίσου καλά;
Εκτιμώ ότι αυτό θα ήταν από χλωμό έως αδύνατο, δεδομένου ότι ακόμα και αρτιμελείς πεζοί κυκλοφορούν με δυσκολία στις πόλεις μας όπως φαίνεται και στις παρακάτω φωτογραφίες από το πολύ καλό ιστολόγιο ΟΙ ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΕΣ ΚΑΦ.ΕΛΛ.Ο.Ι - ΚΑ.(ΦΡΟΙ) ΕΛΛ.(ΗΝΑΡΑΔΕΣ) Ο.(ΔΗΓΟ)Ι του Μαύρου Γάτου και άλλων ιστολόγων.
Ιδού λοιπόν το αριστούργημα της 7ης τέχνης! Δείτε τι πάει να πει αγωνιστής και προβληματιστείτε! Καλή θέαση! :)))
25.05.07: Η Αμαλία Καλυβίνου πεθαίνει μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα χέρια του Ε.Σ.Υ.
Η οργή όλων μας ξεχειλίζει. Οπως και η Αμαλία, ευγνωμονούμε τους γιατρούς εκείνους που υπερβάλλουν εαυτόν και τιμώντας το λειτούργημά τους σώζουν ζωές. Αλλά όπως κι εκείνη, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ΟΧΙ!" σε κάθε γιατρό που απαιτεί φακελάκι και σε κάθε γραφειοκρατικό κώλυμα που μας στερεί την ισότιμη, έγκαιρη και ολοκληρωμένη περίθαλψη.
Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ
01.06.07: Ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας.
Η κίνηση "Για την Αμαλία" ήταν ο πρώτος και πιο αυθόρμητος διαδικτυακός ακτιβισμός, με κοινή δημοσίευση στα μπλογκς, καταιγισμό e-mails στους αρμόδιους και διεθνή ενημέρωση. Η διαμαρτυρία για την κατάντια της ιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμου (σχετικού αλλά και άσχετου με τα μπλογκς), δημιούργησε είδηση στα ΜΜΕ και προκάλεσε πολιτικό ενδιαφέρον.
Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Το θέμα γρήγορα μπήκε στις καλένδες κι από τότε μέχρι σήμερα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ:
01.06.08: Ενα χρόνο μετά, η διαμαρτυρία συνεχίζει.
Κι όσοι διαμαρτυρόμαστε εξακολουθούμε να θεωρούμε πως δεν εκπροσωπούμε κανέναν πέρα από τους εαυτούς μας και δεν ενδιαφερόμαστε για την προσωπική μας προβολή. Αυτά που μας ενώνουν είναι η οργή για το ότι η Αμαλία δεν ήταν η πρώτη, και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι η τελευταία. Δεν πάει άλλο!
Θέλουμε να μην ζήσουν άλλοι άνθρωποι αυτά που τράβηξε η Αμαλία στο Ε.Σ.Υ. Θέλουμε την εξυγείανση του συστήματος, μέρος του οποίου είμαστε φυσικά κι εμείς οι ίδιοι (ποιοί και πόσοι αλήθεια αντιστέκονται στο φακελάκι ή στην παραβίαση της «λίστας», ειδικά εάν υπάρχει «μέσον»;). Θέλουμε ν’αλλάξει η νοοτροπία και των δύο πλευρών και να σταματήσει η διαφθορά, η εκμετάλλευση και η απαξίωση.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!
Εύκολη λύση φυσικά δεν υπάρχει. Και για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Οσο όμως υπάρχουν συνάνθρωποί μας εγκλωβισμένοι χωρίς ελπίδα ή τρόπο αντίδρασης στο διεφθαρμένο Ε.Σ.Υ., εμείς που έχουμε φωνή, δε μπορούμε να μην φωνάξουμε για λογαριασμό τους.
Γι’αυτό θέλουμε να ξαναθυμηθούμε τα αιτήματά μας:
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
Αναλυτικά το κείμενο της ηλεκτρονικής διαμαρτυρίας εδώ.
Καλούμε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην κίνηση να ενώσουν τη φωνή τους στη δική μας με τα εξής βήματα:
1. Ανεβάζουμε κείμενο και τα σχετικά με την αιμοδοσία μπάννερς στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.
2. Υπογράφουμε στο http://www.gopetition.com/online/12922.html αν δεν το έχουμε ήδη κάνει, και παροτρύνουμε φίλους, γνωστούς και συνεργάτες να υπογράψουν κι εκείνοι.
3. Στέλνουμε με SMS το εξής μήνυμα:
«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο http://www.gopetition.com/online/12922.html και προώθησε το σε όσους γνωρίζεις.»
4. Συμμετέχουμε σε εθελοντική αιμοδοσία στο πλησιέστερό μας νοσοκομείο.
Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους στήριξαν και στηρίζουν την διαμαρτυρία, τη συλλογή υπογραφών και την αιμοδοσία. Συνεχίζουμε!
Πέρσι τέτοιον καιρό, στις 25 Μαΐου 2007, πέθανε η Αμαλία μας. Η Αμαλία Καλυβίνου.
Η Αμαλία ήταν ένα κορίτσι όπως όλα τα άλλα, ως τη στιγμή που τη χτύπησε ο κεραυνός του καρκίνου. Το ελληνικό Κράτος δεν τής συμπαραστάθηκε. Γιατί δεν ήταν η Αμαλία του Καρατέτοιου, ούτε η Αμαλία του Παπακείνου, ούτε καν η Αμαλία του Μητσοάλλου. Δεν ήταν πλούσια, δεν ήταν διάσημη, δεν ήταν "ισχυρή". Ήταν ένας άνθρωπος όπως εγώ κι εσύ.
Η Αμαλία πέθανε πριν ένα χρόνο, στα τριάντα της, ακρωτηριασμένη, αδικημένη και κουρασμένη. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για εκείνη. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι για τις εκατοντάδες, χιλιάδες Αμαλίες που αυτήν την στιγμή αντιμετωπίζουν ΤΗ ΒΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΥΓΕΙΑΣ. Μπορούμε να ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ και να απαιτήσουμε Δικαιοσύνη, για την Αμαλία Καλυβίνου, για όλους μας, που δεν είμαστε πλούσιοι, διάσημοι, "ισχυροί".
Στο μεταξύ, αν θέλετε και μπορείτε, δώστε λίγο αίμα για την Αμαλία. Για τις Αμαλίες. Για ξεκάρφωμα, θα μού πεις... κάτι όμως είναι και αυτό.
(Σημ. Εννοείται πως ο καθένας μπορεί να αναρτήσει ότι ποστ θέλει σχετικά με το θέμα - αν επίσης το θέλει. Το παρόν είναι μια πρόταση)
25.05.07: Η Αμαλία Καλυβίνου πεθαίνει μετά από απίστευτη ταλαιπωρία στα χέρια του Ε.Σ.Υ.
Η οργή όλων μας ξεχειλίζει. Οπως και η Αμαλία, ευγνωμονούμε τους γιατρούς εκείνους που υπερβάλλουν εαυτόν και τιμώντας το λειτούργημά τους σώζουν ζωές. Αλλά όπως κι εκείνη, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο "ΟΧΙ!" σε κάθε γιατρό που απαιτεί φακελάκι και σε κάθε γραφειοκρατικό κώλυμα που μας στερεί την ισότιμη, έγκαιρη και ολοκληρωμένη περίθαλψη.
01.06.08: Ημέρα αφιερωμένη στη μνήμη της Αμαλίας.
Η κίνηση "Για την Αμαλία" ήταν ο πρώτος και πιο αυθόρμητος διαδικτυακός ακτιβισμός, με κοινή δημοσίευση στα μπλογκς, καταιγισμό e-mails στους αρμόδιους και διεθνή ενημέρωση. Η διαμαρτυρία για την κατάντια της ιατρικής περίθαλψης στη χώρα μας αγκαλιάστηκε από χιλιάδες κόσμου (σχετικού αλλά και άσχετου με τα μπλογκς), δημιούργησε είδηση στα ΜΜΕ και προκάλεσε πολιτικό ενδιαφέρον.
Δυστυχώς όμως όχι για πολύ. Οσο έτρεχε η συλλογή υπογραφών στο κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Αμαλία/Για την Υγεία», το δημόσιο ενδιαφέρον στράφηκε στις πυρκαγιές και τις επερχόμενες εκλογές. Το θέμα γρήγορα μπήκε στις καλένδες κι από τότε μέχρι σήμερα, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ. Aκόμη και κάποιες υποσχετικές εξαγγελίες των ημερών, εξανεμίστηκαν αμέσως μετά τις εκλογές.
«Η επανίδρυση του Ε.Σ.Υ.» αποτελεί αυτή τη στιγμή ανέκδοτο, πέραν κομματικών στεγανών. Η δημόσια περίθαλψη βρίσκεται σε χειρότερη θέση από πέρισυ. Ενδεικτικά αναφέρουμε:
* ελλείψεις κρεβατιών σε ΜΕΘ (μονάδες εντατικής θεραπείας) που στοιχίζουν τη ζωή σε 3.000 συνανθρώπους μας το χρόνο, * βρέφη και παιδιά που πεθαίνουν από ελλείψεις σε ασθενοφόρα, * μεταγγίσεις αίματος που πραγματοποιούνται χωρίς παρουσία γιατρού ή/και ελέγχους, * γιατροί που κρατούν κρεβάτια για «δικούς» τους ασθενείς στερώντας θέσεις από «λίστες» αναμονής, * γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό που δεν επαρκούν (οι διαδικασίες π.χ. για προσλήψεις 6.000 νοσηλευτών και 4.500 γιατρών ακόμη εκκρεμούν, καθώς δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα κονδύλια στον προϋπολογισμό), με αποτέλεσμα το να καταδικάζονται οι ασθενείς σε ελλειπή φροντίδα και ο υπάρχον εξοπλισμός σε αχρηστία, * πλήρη απουσία ουσιαστικού και αποτελεσματικού σχεδιασμού εφημεριών κι έτσι το φακελάκι να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, * τεράστια ελλείμματα στα νοσοκομεία που επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος χωρίς να υπάρχει έλεγχος των οικονομικών τους, * σταδιακή «έξοδο» του ΙΚΑ από τον χώρο της νοσοκομειακής περίθαλψης και την εκμετάλλευση των υφιστάμενων υποδομών των θεραπευτηρίων από ιδιώτες, να είναι πλέον γεγονός,
και δεν θα μας έφταναν μπλογκς ολόκληρα για να καταγράψουμε την αποσάθρωση του Ε.Σ.Υ.
Οσοι συνεχίζουμε τη διαμαρτυρία φέτος, ένα χρόνο μετά, εξακολουθούμε να θεωρούμε πως δεν εκπροσωπούμε κανέναν πέρα από τους εαυτούς μας. Δεν ενδιαφερόμαστε για την προσωπική μας προβολή, ούτε ανήκουμε σε κάποιο "κίνημα μπλόγκερς" (το οποίο δεν υφίσταται σαν έννοια, απλώς βόλεψε να ονομαστεί από τα μήντια έτσι). Αυτά που μας ενώνουν είναι η οργή για το ότι η Αμαλία δεν ήταν η πρώτη, και η βεβαιότητα ότι δεν θα είναι η τελευταία. Δεν πάει άλλο!
Θέλουμε να μην ζήσουν άλλοι άνθρωποι αυτά που τράβηξε η Αμαλία. Να μην ζήσουν όσα έζησαν και ζουν ακόμη τόσοι άλλοι ασθενείς που καταταλαιπωρούνται στο Ε.Σ.Υ. Θέλουμε την εξυγείανση του συστήματος, μέρος του οποίου είμαστε φυσικά κι εμείς οι ίδιοι (ποιοί και πόσοι αλήθεια αντιστέκονται στο φακελάκι ή στην παραβίαση της «λίστας», ειδικά εάν υπάρχει «μέσον»;). Θέλουμε ν’αλλάξει η νοοτροπία και των δύο πλευρών και να σταματήσει η διαφθορά, η εκμετάλλευση και η απαξίωση.
Αυτός είναι ο τελικός σκοπός: να αλλάξει η νοοτροπία.
Κάτι που δυστυχώς δεν έχει αλλάξει στο ελάχιστο από την πρώτη ώρα που ταχθήκαμε σε αυτή την κίνηση. Η ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών αποτύπωσε με διαφάνεια και σε ικανοποιητικό βαθμό (απ’ό,τι φάνηκε από το δημόσιο διάλογο στο μπλογκ «Για την Υγεία») τα ζητούμενα, αλλά παρ’όλ’αυτά δεν έφερε το αποτέλεσμα που ευχόμασταν.
Τι θα γίνει όμως, θα περιμένουμε να μπούμε πάλι σε προεκλογική περίοδο για να «τσούξει» η ανακίνηση του θέματος; Θα περιμένουμε να δημοσιοποιήσει πάλι κάποιος συνάνθρωπός μας τον πόνο του για να συγκινηθούμε; Θα αδρανούμε μέχρι να πεθάνει κάποιος δικός μας και μετά να καταγγείλουμε δημόσια πρόσωπα και καταστάσεις;
Αρκετά αδρανήσαμε και αφήσαμε να γιγαντωθεί αυτό το σύστημα. Ολοι ξέρουμε τι γίνεται στα νοσοκομεία. Πόσο ακόμη θα το υπομένουμε και θα το ανατροφοδοτούμε με μια αποκοιμισμένη κοινωνική συνείδηση; Το πρόβλημα είναι καθημερινό, το ζούμε όλοι μας κάποια στιγμή και δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα μας χτυπήσει την πόρτα για να κινητοποιηθούμε. Δεν είναι δυνατόν να σταθούμε αμέτοχοι μπροστά σε όλα αυτά που συμβαίνουν σε κάτι τόσο θεμελιώδες όπως το δικαίωμα στην Υγεία.
Εύκολη λύση φυσικά δεν υπάρχει. Και για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Η ως τώρα πορεία της διαμαρτυρίας έδειξε ότι ο αρχικός ενθουσιασμός στην Ελλάδα ξεφουσκώνει γρήγορα και η κατάσταση μένει ως έχει. Το πιο εύκολο είναι να πούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι σημαντικό, να τα παρατήσουμε και να γυρίσουμε στο βόλεμα και τη λήθη.
Οσο όμως υπάρχουν όλοι εκείνοι που γονατίζουν από το Ε.Σ.Υ, π.χ. οι χαμηλόμισθοι και οι συνταξιούχοι, που περιμένουν στις ουρές του ΙΚΑ με τις ώρες, ή τα παιδιά που στοιβάζονται και τα «ξεπετάνε», συνάνθρωποί μας εγκλωβισμένοι χωρίς ελπίδα ή τρόπο αντίδρασης, εμείς που έχουμε φωνή, θα κάτσουμε στ’αυγά μας;
Δεν μπορούμε να μην φωνάξουμε για λογαριασμό τους.
Γι’αυτό θέλουμε να ξαναθυμηθούμε τα αιτήματά μας:
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΑ ΦΑΚΕΛΛΑΚΙΑ!
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ!
ΩΣ ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
Αναλυτικά το κείμενο της ηλεκτρονικής διαμαρτυρίας εδώ.
Καλούμε όλους όσους θέλουν να συμμετάσχουν στην κίνηση να ενώσουν τη φωνή τους στη δική μας με τα εξής βήματα:
1. Ανεβάζουμε το κείμενο αυτό στα μπλογκς μας την 1η Ιουνίου 2008.
«Ένα χρόνο μετά τον θάνατο της Αμαλίας και τίποτα δεν άλλαξε στο Ε.Σ.Υ. Υπόγραψε το διαδικτυακό κείμενο διαμαρτυρίας «Για την Υγεία» στο www.gopetition.com/online/12922 και προώθησε το σε όσους γνωρίζεις.»
Ευχαριστούμε θερμά όλους όσους στήριξαν και στηρίζουν την διαμαρτυρία.
Συνεχίζουμε!
Η φωτο με την ουρά στις πληροφορίες νοσοκομείου είναι από Βήμα, με τα κίτρινα μεταλλικά κρεβάτια του ΠΙΚΠΑ από Tα Νέα, με το ματωμένο φακελάκι από kaltsovrako.
Σε λίγες μέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την 1η Ιουνίου 2007, όταν έγινε κινητοποίηση πολλών ιστολόγων με αφορμή τον άδικο χαμό της Αμαλίας Καλυβίνου από καρκίνο στα 30 χρόνια της, εξ αιτίας καθυστερημένης διάγνωσης.
Η υπόθεσή της έγινε γνωστή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα όταν σταδιακά όλο και περισσότεροι κυβερνοναύτες άρχισαν να επισκέπτονται το ιστολόγιό της. Δυστυχώς μετά τον θάνατό της το τμήμα των σχολίων γέμισε εκτός από συλλυπητήρια μηνύματα και από σπαμ και κακοήθεις, καθ’ ότι για κάποιο λόγο δεν κλειδώθηκαν τα σχόλια, ή εναλλακτικά δεν βρέθηκε κάποιος να ασχοληθεί με την διαγραφή των υβριστικών σχόλίων.
Η κινητοποίηση είχε αντίκτυπο και στα ΜΜΕ, αφού εφημερίδες και κανάλια ασχολήθηκαν με το θέμα, αποτελώντας προάγγελο της μεγάλης δημόσιας μπλογκοτέτοιας διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα δύο μήνες αργότερα μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2007.
Δύο ιστολόγια δημιουργήθηκαν, το πρώτο εδώ, και ο διάδοχός του εδώ. Επίσης ξεκίνησε και η ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών εδώ, όπως φαίνεται και από το κυλιόμενο μήνυμα στην κορυφή του ιστολογίου.
Ατυχώς ο αρχικός ενθουσιασμός ξεφούσκωσε πολύ γρήγορα με αποτέλεσμα μέχρι σήμερα σχεδόν έναν χρόνο μετά να έχουν συγκεντρωθεί μόλις 700+ υπογραφές.
Αργότερα ακολούθησαν και άλλα ηλεκτρονικά ψηφίσματα με πολύ καλύτερα αποτελέσματα σε συλλογή υπογράφων, ένα για το θέμα Κιλτίδη και την άρση των περιορισμών του κυνηγιού στις πυρόπληκτες περιοχές και ένα περί πυρκαγιών με ένα εντελώς ανερμάτιστο κείμενο.
Περιττό να αναφέρει κανείς ότι όλες οι ενέργειες δεν υπήρξαν επιτυχείς , ανεξαρτήτως αριθμού υπογραφών και σταλθέντων μέηλ σε υπουργούς και βουλευτές.
Γιατί λοιπόν έτσι; Αποφάσισα λοιπόν να ρωτήσω τον Σουηδό μετανάστη στην Ελλάδα Göran - Ragnar Vrålkåtdåresson να μου πει την γνώμη του για το θέμα.
Ιδού τα “My two cents” όπως το έθεσε.
1. Οι Έλληνες γενικά δεν έχουν καν καταναλωτική συνείδηση, πόσο μάλλον κοινωνική συνείδηση, ώστε να μην πέφτουν θύματα των κερδοσκόπων. Πάνε σαν βόδια και πληρώνουν όσο - όσο για πανάκριβες ντομάτες Χριστουγεννιάτικα, πέφτοντας θύματα των λαμογίων και ούτε τους περνά από το μυαλό να τιμωρήσουν τους εκμεταλλευτές μη αγοράζοντας τα προϊόντα τους. Αν οι Έλληνες δεν έχουν σοβαρό καταναλωτικό κίνημα που θα προασπιστεί τα συμφέροντα τους σε ένα θέμα που καίει καθημερινά όπως η ακρίβεια, πώς θα ασχοληθούν με το ΕΣΥ και την υγεία; Άλλωστε αυτή την θυμούνται αν αρρωστήσουν σοβαρά οι ίδιοι, ή κάποιο μέλος της άμεσης οικογένειάς τους. Αν αρρωστήσει ο θείος που δεν έχει σημαντική ακίνητη περιουσία, ας πάει να κόψει τον λαιμό του. 2. Για να υπάρξει κάποιο απτό αποτέλεσμα σε τέτοια μεγάλα θέματα απαιτείται συνεχής πίεση και προσπάθεια διαρκείας. Ακόμα και μία πετίσιον που θα συγκεντρώσει πολλές υπογραφές, από μόνη της δεν κάνει τίποτα. Ο αρχικός ενθουσιασμός ξεφουσκώνει γρήγορα και η κατάσταση μένει ως έχει. Ίσως φταίει το γεγονός ότι οι Έλληνες δεν είναι φαν της μακρόχρονης προσπάθειας και σχεδιασμού. Είναι το «δωσ' υμίν σήμερον» και αυτό ίσως εξηγεί το γεγονός γιατί η χώρα δεν ανέπτυξε ισχυρή βιομηχανία ή γιατί δεν ασχολείται με την έρευνα νέων τεχνολογιών.
Αυτά από τον Γιόραν – Ράγκναρ και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί του. Μολαταύτα σκέφτομαι μήπως λόγω της επετείου θα ήταν σκόπιμο να ξαναρχίσει μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης του κόσμου. Ενδιαφέρων διάλογος έχει αναπτυχθεί στο ιστολόγιο του Προέδρου του Γαλαξία και του αρχηγού της Γαλαξιακής αξιωματικής αντιπολιτεύσεως εδώ. Δέστε και το πόστ της Αφροδίτης που συμμετείχε στην αρχική κινητοποίηση εδώ καθώς και της Αθηνάς εδώ.
ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ:
Γόνιμος διάλογος επί του θέματος της συμπλήρωσης ενός έτος από την κινητοποίηση με αφορμή τον άδικο χαμό της Αμαλίας Καλυβινου γίνεται στο http://www.amaliasday.blogspot.com/
Την Δευτέρα 31/12και ώρα13.°°θα γίνει η ταφή του Σάκη στα πάτρια εδάφη, στην ιδιαίτερη του πατρίδα, στο χωριό Εμμανουήλ Παπάς των Σερρών.
Στοκχόλμη:
Την Κυριακή 30/12 θα πραγματοποιηθεί επιμνημόσυνη δέηση, για την ανάπαυση της ψυχής του Σάκη και για την θύμηση του. Η δέηση θα πραγματοποιηθεί στην Ελληνική εκκλησία της Στοκχόλμης, μετά από την καθιερωμένη λειτουργία
Επικαιροποίηση για την υπόθεση του Σάκη Βαγιάτα από τον αδελφό του Παναγιώτη.
Στο τέλος του ποστ ακολουθεί το βίντεο από τις ειδήσεις του TV4 υποτιτλισμένο.
Ο τελευταίος σταθμός στην φυσική εξόντωση του Σάκη!
Ο Σάκης μεταφέρθηκε από την κλινική του Uttern στην ”κλινική-γηροκομείο” Farsta, από τον Per Sigander και την Maria Drakenby μια από τις υπεύθυνες από το δημοτικό διαμέρισμα Farsta (του Δήμου Στοκχόλμης). Ο Per Sigander, είναι ο υπεύθυνος που καθορίστηκε από τις αρχές για να εκπροσωπεί τον Σάκη ( ένα είδος κηδεμονίας ) και η Maria Drakenby είναι μία από τις ”κυρίες” του δημοτικού διαμερίσματος Farsta του τμήματος Πρόνοιας για αναπήρους, που θέλει να στείλει τον Σάκη στο σπίτι του. Εγώ ο Παναγιώτης αδερφός του Σάκη, έμαθα για την μεταφορά του μόλις εχθές ( 9 Δεκέμβρη) όταν πήγα να το επισκεφθώ ως συνήθως στην κλινική Uttern. Ο Σάκης είχε ήδη μεταφερθεί από τις 5 Δεκέμβρη χωρίς κανείς να με πληροφορήσει γι’αυτό! Οι Σουηδικές υπηρεσίες δεν με αναγνωρίζουν σαν αδερφό του Σάκη, παρότι είμαι πολίτης της ΕΕ και έχω τα απαραίτητα δικαιολογητικά από τις ελληνικές αρχές αλλά και την ελληνική πρεσβεία στην Στοκχόλμη.
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, μαθαίνω ότι το Νομαρχιακό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Σάκης έχει δικαίωμα για πρόνοια και περίθαλψη και μόνιμη διαμονή σε κλινική και ότι η κατάσταση του απαιτεί επαγγελματική ιατρική περίθαλψη.
Πως όμως γίνετε η υπηρεσία του δημοτικού διαμερίσματος της Fasta να στέλνει τον Σάκη σε μια «κλινική» σαν την Farsta; Η «κλινική» Farsta είναι ένα γηροκομείο με διαμερίσματα περιορισμένου χρόνου παραμονής και όχι μια ιατρική κλινική όπου ο Σάκης θα μπορούσε να έχει επαγγελματική περίθαλψη προσαρμοσμένη στις ανάγκες του, όπως αυτές εκφράσθηκαν ιατρικά από τις εκθέσεις των νοσοκομείων Karolinska, Danderyd και Uttern. Η κλινική Farsta έχει υποστεί δύο φορές(2005 και 2007) την επιτήρηση της Νομαρχίας και έχει καταδικαστεί «για σοβαρές παραλείψεις και λάθη πού αφορά σε άτομα που μοιράζονται δωμάτιο με κάποιον που δεν έχουν επιλέξει και γιατί οι πτέρυγες με άτομα που πάσχουν από γεροντική ανία είναι υπερπληθείς »
Θα επανέλθω με περισσότερες πληροφορίες.
Ευχαριστώ όλους εσάς που στηρίζετε τον Σάκη και εμένα!
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ
ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ
ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
Το μπάνερ που θα τοποθετηθεί από τους περισσότερους μπλόγκερς θα είναι μάλλον αυτό του Γιώργου Κρόγια εδώ.
Οι διευθύνσεις μέηλ υπάρχουν "χύμα" στα σχόλια αυτού του πόστ και επίσης οι Ευρωβουλευτές σε μορφή .txt εδώ. (Emporas is the man). Υπάρχει και λινκ για λίστα με κόμματα από την Τζίνα (Δείτε σχτικά στα σχόλια του ποστ).
Φυσικά ο γόνιμος διάλογος συνεχίζεται ακατάπαυστα στο νεφέλωμα του Helix Nebulae
Δεν προσπαθούμε με κανέναν τρόπο να εκμεταλλευτούμε τον άδικο χαμό της Αμαλίας Καλυβινού. Θέλουμε απλά να δώσουμε μια συνέχεια στον αγώνα που εκείνη ξεκίνησε. Να ενημερώσουμε, να διαμαρτυρηθούμε και εν τέλει να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο σύστημα υγείας. Για όλους μας. Χωρίς φακελλάκια, χωρίς ιατρικά λάθη, χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες που μπορούν να κοστίσουν ζωές. Χωρίς όλα όσα η Αμαλία είχε τη δύναμη να καταγγείλει μέσα από τα κείμενα του blog της. Έστω και για λίγο, υπήρξαμε συνοδοιπόροι της. Εκείνη ήταν που μας έδειξε το δρόμο, αποδεικνύοντας ότι η φωνή μας μπορεί να ακουστεί. Δίνοντας μας την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Νομίζουμε πως γι'αυτό και μόνο, της οφείλουμε κάτι παραπάνω από ένα δάκρυ.
Έχει ήδη προταθεί η 1η Ιουνίου σαν ημέρα αφιερωμένη στην Αμαλία. Πιστεύω ότι το καλύτερο αντίο που θα μπορούσαμε να της προσφέρουμε είναι να ταράξουμε λίγο τα λιμνάζοντα ύδατα του Εθνικού μας Συστήματος Υγείας και να στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα στους κυβερνώντες αλλά και στους πολίτες αυτής της χώρας. Καταθέστε λοιπόν τις προτάσεις σας για να οργανώσουμε όλοι μαζί μια μικρή εκστρατεία για την Αμαλία. Αντί στεφάνου.
Πού και πώς όμως μπορούμε να δραστηριοποιηθούμε ώστε η πρωτοβουλία αυτή να έχει το μέγιστο δυνατό αντίκτυπο;
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να οργανωθούμε μεταξύ μας. Διαδώστε τα νέα σε όλα τα ελληνόφωνα blogs, ώστε να ενημερωθούν όλοι όσοι πιθανόν θελήσουν να συμμετάσχουν σ' αυτή την πρωτοβουλία. Ας κάνουμε έναν ανοιχτό διάλογο αυτή τη φορά, χωρίς να αποκλείουμε κανέναν.
Το banner είναι μόνο η αρχή. Ένα μπαϊράκι είναι και τίποτα άλλο. Η πρόταση μου είναι η παραπάνω (με link που οδηγεί στο blog της Αμαλίας) και έρχεται να προστεθεί στις ήδη υπάρχουσες της Ion και του Polsemannen (βλ. προηγούμενο post). Πιστεύω ότι το βλέμμα της Αμαλίας είναι πιο δυνατό από οποιοδήποτε σκιτσάκι. Είμαι ανοιχτός φυσικά σε παρατηρήσεις, καθώς και σε εναλλακτικές προτάσεις. Δυστυχώς, το "malpractice" δε μεταφράζεται με μία λέξη.
Ίσως θα μπορούσε να συνταχτεί ένα κοινό post, αν και μια ιδέα θα ήταν να αφήσουμε τον καθένα να γράψει τη δική του οπτική γωνία για το θέμα. Η Ροδιά πρότεινε όσοι θέλουμε να γράψουμε τη δική μας μαρτυρία, που θα παραπέμπει στο blog της Αμαλίας.
Τα e-mail είναι ένας άλλος τομέας. Bulk, chain, αλλά και στοχευμένα σε αρμόδια γραφεία, υπουργεία, κλπ. Κάποιος να μας ενημερώσει ποιοί ακριβώς είναι οι φορείς ή τα πρόσωπα που πρέπει να απευθυνθούμε. Εκεί μάλλον είναι απαραίτητο ένα κοινά αποδεκτό κείμενο. Όσοι θέλουν να αναλάβουν να το συντάξουν ας το δηλώσουν.
Χρειαζόμαστε συμβούλους για να ξέρουμε τι μας γίνεται και να μην καταντήσουμε γραφικοί. Γιατρούς, νομικούς, ανθρώπους που γνωρίζουν τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του συστήματος υγείας. Τι προβλέπει η νομοθεσία για το φακελλάκι; Τι ακριβώς συμβαίνει σε άλλες χώρες; Μιλάμε για συγκεκριμένες θέσεις, όχι σκέτες αοριστολογίες για τον όρκο του Ιπποκράτη.
Τηλέφωνα. Σε όλους τους φορείς που θα στείλουμε mail. Ενδεχομένως ακόμα και στους γιατρούς που καταγγείλει επώνυμα η Αμαλία. Όχι για να τους καθυβρίσουμε, αλλά για να τους θυμίσουμε την ιστορία της και τον ρόλο που είχανε παίξει.
Μ.Μ.Ε. Κυρίως εφημερίδες, αφού η τηλεόραση θα προσπαθήσει να μετατρέψει το γεγονός σε τσίρκο όπως πάντα. Δίνοντας έμφαση σ' αυτό που διεκδικούσε η Αμαλία, όχι σε μελοδραματικές ιστορίες για την "ευαισθητοποίηση" της κοινής γνώμης.
Εξωτερικό. Ομογένεια αλλά και μη ελληνόφωνοι. Κάποιοι να βοηθήσουν στη μετάφραση των κειμένων. Καλύτερα να γίνουμε ρόμπα διεθνώς, παρά να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν είχαν φακελλάκια και βύσματα. Υποτίθεται ότι είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας μαζέψουμε υπογραφές για να γίνει ένα διάβημα.
Αν κάποιος έχει πρόσβαση σε τυπογραφεία, θα μπορούσαμε ακόμα και να τυπώσουμε ενημερωτικά φυλλάδια και να βρεθούν εθελοντές για να τα μοιράσουν στον κόσμο. Έξω από κρατικά νοσοκομεία και ιδιωτικές κλινικές κατά προτίμηση.
Επαναλαμβάνω, σκοπός μας δεν είναι ούτε να καπηλευτούμε τη μνήμη της Αμαλίας, ούτε να διαπομπεύσουμε συγκεκριμένα πρόσωπα (ιδίως αν δεν έχουμε αποδεικτικά στοιχεία), ούτε να αναγκάσουμε τον Υπουργό Υγείας σε παραίτηση. Μακάρι αυτή η κινητοποίηση να καταφέρει να κάνει μιαν αρχή ώστε κάποτε να σπάσει ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς, της αδικίας και της νοοτροπίας συνωμοτικών πελατειακών σχέσεων που μας στερούν όχι μόνον την υγεία μας αλλά και την αξιοπρέπειά μας. Στο χέρι μας είναι να μην ξεχαστεί η Αμαλία, καθώς και να μην υπάρξουν ανάλογες περιπτώσεις στο μέλλον.
Το σημερινό ποστ σε αντίθεση με πολλά άλλα σε αυτό το ιστολόγιο δεν είναι χιουμοριστικό, αλλά αντίθετα έχει να διηγηθεί την ιστορία ενός απίστευτου ανθρώπου, που για μένα αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού.
Ο Mikael Andersson γεννήθηκε στo Örebro της Σουηδίας το 1964, χωρίς όμως δυστυχώς να έχει ανεπτυγμένα ούτε τα άνω ούτε τα κάτω άκρα. Σε κάθε περίπτωση τα «άκρα» του Mikael έχουν μήκος μικρότερο από το μισό της αναμενόμενης απόστασης ανάμεσα στις αρθρώσεις του ώμου και του αγκώνα, ή του ισχίου και του γονάτου. Η αιτία για αυτή την εκ γενετής δυσμορφία ήταν κατά πάση πιθανότητα ένα ζιζανιοκτόνο με την εμπορική ονομασία «Hormoslyr» που χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα στην Σουηδική δασοκομική βιομηχανία την δεκαετία του ’60. Πιθανολογείται ότι η έκθεση της μητέρας του Mikael σε αυτό κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της προκάλεσε την ελλιπή ανάπτυξη του εμβρύου. Το παρασκεύασμα, όπως και το αμερικανικό «Agent Orange» που χρησιμοποιήθηκε στο Βιετνάμ, περιείχε διοξίνες σε σημαντικό ποσοστό. Το παρασκεύασμα απαγορεύθηκε το 1977, αλλά παρά τις ισχυρές ενδείξεις ότι αυτό οφείλεται για την αναπηρία του Mikael Andersson, αυτό δεν έχει αποδειχθεί.
Τόσο οι γονείς του Mikael όσο και ο ίδιος δεν το έβαλαν κάτω και μετά από μερικές προσπάθειες χρήσης πρόσθετων τεχνητών μελών που έγιναν στην πρωτεύουσα Στοκχόλμη, χωρίς ενθαρρυντικά αποτελέσματα, αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν άλλες μεθόδους.
Ο Mikael γυμνάζεται εντατικά για να κρατάει το κορμί του σε φόρμα, ώστε ακόμα και με τα ημιανύπαρκτα άκρα του να μπορεί να κάνει το μέγιστο των δυνατών κινήσεων. Μπορεί για παράδειγμα μόνος του να ανεβεί 1-2 ορόφους με τις σκάλες. Για τις μετακινήσεις του «πεζή», χρησιμοποιεί μία ηλεκτροκίνητη αναπηρική πολυθρόνα με χειριστήρια κατάλληλα προσαρμοσμένα στην ακτίνα δράσεις των άκρων και του κεφαλιού του.
Επίσης ο απίστευτος Mikael, οδηγεί ΚΑΙ αυτοκίνητο, ένα ειδικά προσαρμοσμένο βαν Chrysler Voyager, στο οποίο μπαίνει μέσα από την πλαϊνή συρόμενη πόρτα με την βοήθεια ράμπας. Τα προσαρμοσμένα χειριστήρια που του επιτρέπουν να οδηγεί το αμάξι τα έχει σχεδιάσει ο ίδιος. Όταν οδηγεί έχει ένα μονίμως ένα bluetooth προσαρμοσμένο στο αυτί, ενώ χειρίζεται το CD player με γρήγορες κεφαλιές προς τα κάτω και δεξιά!
Σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, απαντώντας πως τα καταφέρνει όλα αυτά, δήλωσε ότι η δυνατότητά του να κινείται και να κάνει τα πάντα, εξαρτάται από τον τύπο του περιβάλλοντος που βρίσκεται. Πράγμα που σημαίνει ότι εάν ο Mikael είχε γεννηθεί στην Ελλάδα και ονομαζόταν Μιχάλης δεν θα μπορούσε να κάνει ούτε τα μισά από όσα μπορεί να κάνει στην Σουηδία όπου τέλος πάντων υπάρχει πρόνοια ώστε οι ανάπηροι να μην αποκλείονται από την κοινωνική ζωή. Άραγε πόσες φορές έχει δει ο Μαύρος Γάτος κάφρους να παρκάρουν πάνω στις θέσεις στάθμευσης των αναπήρων;
«Δεν βλέπω τα προβλήματα αλλά τις δυνατότητες. Δεν είναι απαραίτητο να κάνει κανείς τα πράγματα που θέλει με τον ίδιο τρόπο που τα κάνουν οι άλλοι». Ο Mikael είναι παντρεμένος με την Christina, την οποία γνώρισε σαν υπεύθυνη υπάλληλο της οργανωτικής επιτροπής σε μία διοργάνωση –πορείας – προσανατολισμού, μέσα στην φύση για ανάπηρους. Το ζευγάρι έχει δύο παιδιά, την Sara 13 ετών και τον Simon 9 ετών και μένουν σε μία μονοκατοικία στη Västra Frölunda προάστιο του Göteborg.
Το 1980 είχε πάει διακοπές με τους γονείς του στα Κανάρια νησιά, όπου χωρίς να το ξέρει απέτρεψε έναν Αμερικάνο τουρίστα από την αυτοκτονία τον Ronnie Gardiner. Ο ίδιος περιγράφει το περιστατικό ως εξής:
”Τις 27 Μαρτίου του 1980 ετοιμαζόμουν να αυτοκτονήσω στην Gran Canaria. Πηγαίνοντας προς την θάλασσα για να πνιγώ Mikael σε μια βεράντα. Ένα παλικάρι χωρίς πόδια και χέρια. Τα βλέμματα μας συναντήθηκαν και χαμογέλασε. Αυτό το χαμόγελο των τριών δευτερολέπτων έσωσε την ζωή μου. Σκέφτηκα: Αφού μπορεί αυτός στην κατάστασή του να είναι τόσο χαρούμενος, πρέπει να μπορώ και εγώ να συνεχίσω να ζω. Ευχαριστώ τον Mikael για τα 27 χρόνια που έχουν περάσει από την απίστευτη αυτή συνάντηση.»
Ο Ronnie μάλιστα γυρνώντας στις ΗΠΑ έκανε εντατικά μαθήματα Σουηδικών και έβαλε σκοπό της ζωής του να συναντήσει τον Mikael, ο οποίος ξαφνιασμένος έλαβε έναν τηλεφώνημα από έναν άνθρωπο που μιλούσε σπασμένα Σουηδικά με βαριά αμερικάνική προφορά λέγοντάς του ότι του είχε σώσει την ζωή πριν από χρόνια με ένα βλέμμα…
Ο Mikael ήταν επί 15 χρόνια πωλητής αναπηρικών οχημάτων και ήταν ο ενδιάμεσος μεταξύ των κατασκευαστών αυτοκινήτων και των πελατών.
Σήμερα έχει πλήρη απασχόληση στην δική του επιχείρηση που διοργανώνει σεμινάρια σε όλη την Σουηδία σχετικά με την δυνατότητα όλων των ανθρώπων να επιλέξουν την ζωή που τους αρμόζει.
Ο Mikael και η ζωή του έγιναν και ντοκιμαντέρ στην Σουηδική τηλεόραση το 2004 με τίτλο «Armlös, Benlös, Makalös!» (Χωρίς χέρια, Χωρίς πόδια, Απίστευτος!). Στην τελευταία σκηνή μάλιστα λέει γελώντας: «Συχνά με ρωτάνε, Μίκαελ υπάρχει κάτι που ΔΕΝ μπορείς να κάνεις; Τότε εγώ τους απαντώ: Να ρολάρω (να σταυρώσω τα χέρια και να περιστρέψω) τους αντίχειρές μου!
Το άρθρο της Ελευθεροτυπίας αναφορικά με την Αμαλία Καλυβίνου καρκινοπαθή μπλόγκερ και θύμα της ανικανότητας πλήθους ιατρών και της γραφειοκρατικής Λερναίας Ύδρας εδώ
